Testimonials
Onderstaand treft u de ervaringen van enkele van onze patiënten aan. Inhoudelijk is hier niets aan veranderd. Wel zijn naam, leeftijd en andere persoonlijke details aangepast om de privacy van onze patiënten te waarborgen. De werkelijke namen en achtergronden zijn uitsluitend bekend bij de Directeur Behandeling van U-center (en natuurlijk bij de respectievelijke patiënten)
Eric (37, cocaïneverslaving)
Eric* is een representant van de pragmatische postbabyboomgeneratie (na 1970). Zelfverzekerd, optimistisch en hongerig naar individueel, zakelijk resultaat ging hij na zijn opleiding aan de slag in een snel groeiende markt. Werkweken van tachtig uur en meer waren de norm. De persoonlijke en zakelijke ontwikkeling ging zo hard dat Eric binnen enkele jaren mede de directie voerde van een miljoenenbedrijf. Er was één bijkomend aspect, dat aanvankelijk een detail leek, maar dat uitgroeide tot een alles overheersend probleem: cocaïne. In zijn studietijd had Eric al de gewoonte ontwikkeld om regelmatig een snuif te nemen van deze "partydrug". In de aansluitende yuppenscene was dit gebruik gebleven. Alleen, de aanleiding voor de gewoonte veranderde. Bevordering van euforie tijdens het uitgaan maakte plaats voor stimulering van zakelijke prestaties. Het werk ging immers altijd voor en altijd maar door en door. Tot het naast succes ook veel negatieve impact teweegbracht. Eric draaide helemaal dol van opgefoktheid en paranoïde verschijnselen. Zijn privé-leven kwam zwaar in de knel. Zakelijk liet hij steken vallen. En zijn lichaam meldde zich, met een sterk verhoogde bloeddruk, pijn op de borst, uitputtingsverschijnselen en een onwillig neusslijmvlies. Bemoeienis door zijn omgeving en de wil om er iets aan te doen brachten Eric bij de dokter. Maar wat dan, als je jezelf onmisbaar vindt én je niet langdurig weggezet wilt worden als "verslaafde"? In overleg met de verwijzer viel de keuze op de intensieve aanpak van U-center. Door de intrinsieke motivatie nam Eric de behandeling aanvankelijk goed op. Na vier weken dacht hij er zelfs al helemaal vanaf te zijn, maar toen volgde een terugval. Deze negatieve ontwikkeling had als positief effect dat de hierop ingezette therapeutische verdieping al na twee weken tot een aangepast nazorgtraject leidde. Met coaching in de eigen omgeving en aangepaste werkcondities is Eric weer terug op de rails. Hij is er nog niet, maar de prognoses zijn gunstig.
*) De naam Eric is om redenen van privacy gefingeerd.
Joop (32, directeur-grootaandeelhouder, geveld door burn-out)
"Een jaar lang burn-out, dat kan mijn bedrijf niet hebben"
Presteren onder druk, het is de kick van menig ondernemer en topmanager. Alles voor de zaak, alles voor de winst! Goede jaarcijfers werken als doping voor de moderne manager. Wind in de rug, alle zeilen bij en we gaan ervoor! Als jonge directeur-grootaandeelhouder had Joop* de ervaring dat onder druk alles vloeibaar wordt. "Dat dit ook opging voor mijn psychische weerstand, kwam als een volslagen verrassing. Maar toen was het kwaad al geschied."
Joop had jarenlang gedraaid op de adrenaline van hogere omzetcijfers. "Ik nam mijn werk mee naar huis en hield er tegelijk spelenderwijs een jong gezin en een sociaal leven op na. Dacht ik tenminste. Ineens was ik moe, zo moe dat ik me bij het opstaan nog slechter voelde dan bij het slapengaan. Ik begon ook ongemerkt meer te drinken in plaats van problemen te bespreken. De rek was er volledig uit en de huisarts was duidelijk: burn-out. Ik, snelle en sterke Joop, een burn-out? Je gelooft het niet, maar je lijf en je omgeving brengen het wel pijnlijk duidelijk aan je verstand."
Om erger, zoals een depressie, te voorkomen, verwees de huisarts Joop naar een ambulante behandeling. De ondernemer in hem vond echter dat hij aanvulling op dit traject moest hebben om sneller tot resultaat te komen. "Een jaar aansudderen, dat kan mijn bedrijf niet hebben, ook financieel niet. Via mijn psycholoog kwam ik bij U-center terecht. In dertien weken was ik weer helemaal terug! Wat mij hier vooral trof, is de combinatie van een warme en luxe setting en het volledig respecteren van je privacy. Daarbij wordt er weinig tot geen tijd verspild; als manager blijf je daar wel gevoelig voor. Je gaat meteen aan de slag met een zeer professionele staf van therapeuten, dus ook op een niveau waar je als manager iets mee kunt. Ik voelde mij vanaf dag één volledig begrepen. Dat werkt heel motiverend."
Met de intensiteit van de mentale behandelinterventies zorgt U-center ervoor dat professionals als Joop hun drive niet verliezen. Dit heeft hij ook duidelijk zo ervaren: "Je voelt na verloop van enkele weken de energie al terugstromen in je lijf en in je hoofd. Het zelfvertrouwen komt terug en je krijgt weer zin in gezonde stress. Uiteindelijk ben ik maar één kwartaal uit de running geweest. Daardoor zijn alle gevolgen, ook de financiële, binnen de perken gebleven."
*) De naam Joop is om redenen van privacy gefingeerd.
Laetitia (62) uit België (depressies en problemen met alcohol en eten)
Laetitia, een dame van voorin de zestig uit de groene rand rond Antwerpen, was in juli 2008 de enige Belgische patiënt bij U-center. Stijlvol in jogging, net terug van fitness. Ze kampt al een heel aantal jaren met depressies, problematisch weinig eten en recent ook met alcohol. Maar komt hier naar eigen zeggen "al verrassend snel op plooi". "Ik kan wenen, alvast. En voor het eerst in mijn leven schaam ik mij er niet voor".
Laetitia heeft een taaie voorgeschiedenis. Een zware scheiding, een zware strijd tegen kanker achter de rug. Ze is door haar ziekte moeten stoppen met werken als docente. "Het heeft me soms ontbroken aan de zin om te leven. Ik ben al veel jaren een uitweg aan het zoeken. Ben ook ooit opgenomen in een Antwerpse kliniek na een lange wachttijd. Daar werd ik verplicht medicatie te slikken, had ik na acht dagen nog geen arts gezien en bejegende de helft van de verpleegsters je alsof je een misdadiger bent in plaats van iemand met een verslaving. Bij U-center voel je geen enkel stigma. Zeer helend voor je gedeukte zelfbeeld, geloof me". "We worden hier bediend als een hotelgast, en het interieur alleen al -en dat mag materialistisch klinken- stimuleert. Ik wil niet een hele dag op een muur vol graffiti moeten kijken, want dat bevordert mijn genezing niet. Ik wil niet het gevoel hebben in de marginaliteit te zitten. Ik kan het me permitteren hier naartoe te komen, en dat maakt me geprivilegieerd. Maar wie met een Mercedes kan rijden, kiest toch ook uit schaamte geen Opeltje?".
"Doordat ik hier in een crisis naar toe ben gesneld, heb ik niet de kans gehad uit te zoeken of mijn ziekenfonds een deel gaat terugbetalen. Maar ik geloof nu al dat dit mijn beste belegging in jaren is. Ik heb dinsdag gebeld, en vrijdag was ik hier al. Bij aankomst liet men me eerst even tot rust komen, kreeg ik een medische check-up met bloedafname. Ik ben hier twaalf dagen nu, en ik heb nog geen pil geslikt. Ik wordt constant omringd door de beste professionals. Gaan we wandelen en wil ik de laatste kilometer niet meer, dan wacht de personal coach samen met mij op een bankje tot de rest van de groep terug is. Alcohol is hier uiteraard niet. Begeleiding wél. Ook het eten gaat al vlotter: ik heb de laatste jaren geen dessert meer gegeten, nu smaakt het me."
"Bij de andere gasten, die al verder zijn in hun programma, zie ik dat ze van de psychotherapeuten een grondige planning krijgen om mee naar huis te nemen. Een wapening tegen het vervolg van hun leven. Ook met de familie wordt gepraat. Ik weet niet of ik na zes weken "genezen" zal zijn. Een verslaving en de neiging tot depressie liggen eigenlijk heel je leven op de loer. Maar ik voel toch dat ik hier knoppen ga omdraaien. En dat is me het geld nu al waard geweest"
Carla (40 jaar, langdurig geplaagd door somberheidklachten)
"Mijn ervaring met U-center......
In de loop van de jaren verander je al je patronen en je eigen misère wordt steeds groter, je ziet geen oplossing meer.
Je zoekt hulp in je eigen stad.... "piep, uw uur is voorbij. Ik zal u nog wat medicatie voorschrijven zodat u rustig wordt". Alleen maar je verhaal vertellen en medicatie krijgen, daar ben ik niet mee geholpen. Van de ene afhankelijkheid rol je n de andere, je leven is totaal ontwricht. Totdat ik kennis maakte met het U-center.
Nu, 10 weken verder, van intensieve therapie met een andere benaderingswijze dan in de reguliere zorg, ben ik een heel ander persoon geworden die zichzelf kent en waardeert. Binnen U-center leer je je gevoelens te herkennen en ermee om te gaan, wat voor mij heel belangrijk is. Naar je leven wordt gekeken, waar of wat er is misgegaan. Je werkt in groepsverband, waar je van elkaar veel opsteekt en daarnaast nog individuele gesprekken met een therapeut. Het fijne van de individuele gesprekken vind ik dat je met meerdere therapeuten praat met allemaal een eigen specialisatie.
In mijn vierde week zag ik het echt niet meer zitten, alles waar ik mee met en jaren had weggestopt kwam naar boven. Ik voelde me beroerd, maar daar moet je doorheen. Ik ben dan ook heel blij dat ik doorgezet heb en niet ben afgehaakt. Door de goede begeleiding weet ik nu wie ik ben en weet zowel emotioneel als rationeel stabiel in het leven staan.
U-center, bedankt, zonder jullie had ik het niet gered!"
Mevrouw P. (50 jaar, alcoholverslaving)
Mevrouw P. wordt bij U-center aangemeld door haar echtgenoot voor een al jaren durend alcoholprobleem.
‘Ik ben hiermee akkoord gegaan omdat mijn gezin en familie er op aandrongen. Zelf zag ik de omvang van het probleem niet zo. Ik was in de loop der jaren wel meer alcohol gaan drinken, zeker nadat de kinderen gingen studeren en mijn man van baan veranderde waardoor hij veel in het buitenland zat. Er ontstond een leegte. Dat was ik niet gewend. Als oudste dochter uit een boerengezin met tien kinderen was ik altijd gewend geweest hard te werken en veel te zorgen. Ik heb ook bewust gekozen voor het moederschap om een huishouden te kunnen bestieren. Er was eigenlijk nooit een moment voor mezelf. Toen ik veel momenten alleen kwam te zitten, wist ik daar geen raad mee en begon ik te drinken. Dat zette zich voort tijdens sociale activiteiten, zoals feestjes en etentjes. Op zulke momenten ging ik luid praten, vroeg ik veel aandacht en gedroeg ik me volgens de omgeving steeds losbandiger. De omgeving begon zich voor mij te schamen.'
‘Tijdens de eerste fase van de opname is er aandacht besteed aan het ontwennen van alcohol en aan het in kaart brengen van de problematiek, zowel psychologisch, medisch als sociaal. Hierbij heb ik aangegeven dat de omgeving een groter probleem leek te hebben dan ikzelf. Al snel erkende ik wel dat ik nooit zelf vorm en richting aan mijn leven heb gegeven. Ik maakte geen keuzes en ging niet op zoek naar behoeften om invulling aan te geven. Daardoor was ik niet in staat een eigen leven op te bouwen op het moment toen het huis leegliep. Ik had mijn vader vroeger regelmatig een stevige borrel zien drinken en hij leek er meer levensplezier door te hebben. Dat probeerde ik ook en het werkte. Het compenseerde mijn gevoelens van eenzaamheid. Door de behandelingsgesprekken ben ik dit gaan inzien.'
‘De relatiegesprekken in de tweede fase hebben mij meer inzicht gegeven in mijn problematiek. Ik heb ook ontdekt dat ik eigen behoeften heb en dat ik daar iets mee moet en kan om vorm te geven aan een eigen leven. Naast en binnen mijn relatie. Door verschillende groepsbehandelingen heb ik inzicht gekregen in manieren van functioneren binnen een groep. Ik heb veel geleerd, over mezelf en over omgaan met anderen. Het tegelijkertijd werken aan lichamelijke gezondheid, door sport, ontspanning en goed eten, stimuleerde extra. Al met al ben ik gaandeweg meer gaan erkennen wat er allemaal rondom mij en met mij is gebeurd en wat de invloed daarvan is geweest op mijn gedrag en op mijn relaties. Ik heb de nodige handvatten gekregen om op een andere manier om te gaan met mezelf, mijn omgeving, mijn relatie en met de alcohol. Daar ga ik nu werk van maken tijdens de nazorg.'
Kaja (54) , burn-out
Al sinds maanden voelde ik me enorm vermoeid. Fysieke problemen speelden me parten. Ik loop slecht, slaap niet zo goed, ben prikkelbaar, zeggen ze. Mijn eigen oplossingen zoals het opzetten van nieuwe projecten, harder werken in het eigen bedrijf en o ja een extra glaasje wijn helpen ook niet meer. De laatste tijd is er veel ziekte, verdriet en dood van bekenden om ons heen. Ik zit al een paar weken in de ziektewet. Op elk tapijt dat ik zie wil ik graag liggen en nooit meer opstaan.
Ter informatie, ik ben een vrouw van midden vijftig, ik run een overheidsbedrijf van 40 werknemers en heb daarnaast samen met mijn man een bedrijf. Ik werk 85 uren per week. Ik heb studerende kinderen die op het punt staan uit te vliegen.
Een paar weken geleden heb ik advies gevraagd aan mijn huisarts. Haar voorstel was een vakantiehuisje voor vier weken voor mij alleen. Daarna ben ik door gereden naar mijn werk en op de terugweg mijn auto aan de kant gezet en een psycholoog gebeld. Hij had kort daarvoor de term burnout gebruikt. Ik vond dat onzin, maar had wel stiekem daar een boek over gekocht. Hij had net van het U-center gehoord en vond dat wel iets voor mij.
In overleg met echtgenoot besloten te gaan. Ik vond alles goed. Ik zag mezelf al liggen in het zwembad, massages en een glaasje wijn bij het driegangen menu. Ook het prachtige appartement met uitzicht sprak me aan. Ik heb zelf nog wat inkopen gedaan voor het verblijf daar. Even later sloeg de angst mij om het hart, wat was er met mij aan de hand en waar ging ik eigenlijk heen? Ik een huismuts die nog nooit in 25 jaar zonder gezin zover weg was geweest.
De dag daarop ben ik in de auto gestapt en door mijn man naar Epen gebracht. Naar het U-center waar ik met alle aandacht en warmte werd opgevangen. De volgende dag realiseerde ik me waar ik verbleef en in welke situatie ik lichamelijk en geestelijk was en dat al veel langere tijd. Ik was helemaal kapot. De volgende dagen werd ik naar allerlei sessies en activiteiten gesleept, therapeuten voerden gesprekken met mij. Ik was woedend, wilde niet mediteren, wat nou mediteren, flauwekul met klankschalen en beeldhouwen en hou toch op over emoties. Na een paar dagen drong het tot me door dat ik echt ziek was. Een klassieke burnout met fysieke uitval. Helemaal zelf gedaan.
Door de diverse therapeutische sessies begonnen kwartjes bij mij te vallen. Wat had ik in vredesnaam al die jaren laten gebeuren. Ik was verschrikkelijk uit balans. Langzaamaan begon ik een beetje te herstellen. Ik wil 12 baantjes zwemmen, ik mocht 5 minuten wandelen , 5 minuten op een hometrainer en dobberen met van die belachelijke baby zwembandjes. Samen met andere burnouters die het net als ik ook zo goed voor elkaar hadden.
Toen ik voor het eerst met een gastvrouw buiten ging wandelen, 10 minuten, was ik nog blij dat er een bankje stond. Voor het eerst in jaren gepraat over zingeving in het werk.
Ik zou eerst twee weken verblijven het werden er drie. Ik heb mezelf beter leren kennen door het aan mij aangeboden programma door de staf. Ook door mijn mede lotgenoten. Leuke en slimme mensen, ook getekend door het leven of door de verkeerde keuzes. Maar allemaal moedig de keuze gemaakt hier te komen en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen herstel. De verpleging en het beheer zorgden voor een prima verblijf waar je verzorgd en vertroeteld wordt en waar ook veel gelachen wordt. Ik heb alles wat aangeboden werd door het U-center gevolgd. Een aantal onderdelen volg ik nu thuis, na een overdracht van het U-center, in mijn eigen omgeving. Over een paar weken ga ik een weekend terug met mijn man.
Terugkijkend heeft dit verblijf mij veel geboden. Ik heb bij kunnen tanken en nieuwe mogelijkheden aangereikt gekregen om te herstellen. Wat in jaren is neergezet verander je niet zomaar, maar het gaat goed.
Het U-center heeft een uniek aanbod voor Nederland. Ik hoop dat het dit kan uitbreiden.